رخش، روابود، ار اسب دلبري تازد

شاعر : اوحدي مراغه اي

که گوي سيم به چوگان مشک مي‌بازدرخش، روابود، ار اسب دلبري تازد
سزا بود که دل از مهر ما بپردازدز ذره بيشترندش کنون هواداران
نگه کنيم دگر تا: چه پرده ميسازد؟چه پردها بدرانيد عشق او برما!
ز زلف او که درازست وتير دريازدبه دست کوته ما اين گرو نشايد برد
زبان چو شمع ببر، تا برون نيندازدميان ما سخني چند اندروني رفت
ز شرم او نه عجب گر نبات بگدازدبسي که از دهن او شکر شود در تنگ
به کار اوحدي ار سايه‌اي بر اندازدچه کم شود ز درخت بلند قامت دوست؟